
Εντάξει, μπορεί να αποχωρήσει η πολυαγαπημένη Ν.Δ. (καταραμένη αντιπολίτευση, το καταφέρατε να μας διαβάλετε…), μπορεί να αντικατασταθεί ο ανυπέρβλητος – δεν παίρνω απόφαση εν θερμώ, τουλάχιστον σίγουρα όχι προτού τελειώσω την πίστα - σουβλακοπρωθυπουργός, μπορεί να μας λείψει η συναρπαστική ρητορική του Γιακουμάτου, το γλυκό χαμόγελο της Φάνης ή τα ξυλοποδαρίστικα ταγιέρ της Ντόρας, μπορεί – Θεός φυλάξει – κάποιοι παπάδες να πεινάσουν οι καημένοι και να μην έχουν ούτε ένα εξοχικό σε κάθε διαμέρισμα της χώρας, μπορεί κάποια ταμεία να κόψουν μαχαίρι τον τζόγο (αν και δεν κόβεται εύκολα το ρημάδι!), μπορεί ακόμα τα λίγα κωλόδεντρα που ξεπετιούνται εδώ κι εκεί σαν απρόσκλητοι συγγενείς στην όμορφη πρωτεύουσα να πολλαπλασιαστούν προς λύπη όλων των οικοπεδολάγνων νεοελλήνων, μπορεί τα αναψυκτήρια να χαθούν αν και – διάβολε! - όλοι διψάμε το καλοκαίρι και μπορεί ο νέος υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ ακόμα και να ακούει κανονικά, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΙΣΕΛ!!! Αυτά δε γίνονται! Κάποιος να τον πιάσει και να τον μεταπείσει βρε παιδιά! Τι θα κάνουμε χωρίς τον κολοσσό της πολιτικής, τον ανθρωπιστή, φιλόσοφο, διανοητή, ρήτορα, μπροστάρη, υπεράνθρωπο, Φρου – Φρου, σλετζχάμερ, μεταρρυθμιστή, καρυοθραύστη, λεβεντογκόλφερ Μιχάλη Λιάπη; Άραγε να έρχεται μια νέα εποχή;…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου